lunes, 21 de mayo de 2012

Traducción del examen de la prueba de Griego 2012


τῶν δούλων δ᾽ αὖ καὶ τῶν μετοίκων πλείστη ἐστὶν Ἀθήνησιν ἀκολασία, καὶ οὔτε πατάξαι ἔξεστιν αὐτόθι οὔτε ὑπεκστήσεταί σοι ὁ δοῦλος. οὗ δ᾽ ἕνεκέν ἐστι τοῦτο ἐπιχώριον ἐγὼ φράσω. εἰ νόμος ἦν τὸν δοῦλον ὑπὸ τοῦ ἐλευθέρου τύπτεσθαι ἢ τὸν μέτοικον ἢ τὸν ἀπελεύθερον, πολλάκις ἂν οἰηθεὶς εἶναι τὸν Ἀθηναῖον δοῦλον ἐπάταξεν ἄν· ἐσθῆτά τε γὰρ οὐδὲν βελτίων ὁ δῆμος αὐτόθι ἢ οἱ δοῦλοι καὶ οἱ μέτοικοι καὶ τὰ εἴδη οὐδὲν βελτίους εἰσίν. εἰ δέ τις καὶ τοῦτο θαυμάζει, ὅτι ἐῶσι τοὺς δούλους τρυφᾶν αὐτόθι καὶ μεγαλοπρεπῶς διαιτᾶσθαι ἐνίους, καὶ τοῦτο γνώμῃ φανεῖεν ἂν ποιοῦντες.
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------
Por otro lado, el libertinaje de los esclavos y los metecos es muy grande en Atenas, y allí no está permitido golpearlos, ni el esclavo se retirará ante ti. Yo mostraré por qué ésto es de uso en Atenas. Si fuera ley que el esclavo o el meteco o el liberto fueran golpeados por el libre, muchas veces, puesto que alguien podía creer que el ateniense era esclavo, lo golpearía. Pues allí, por lo que se refiere a la vestimenta, el pueblo no es mejor que los esclavos y metecos, ni son mejores en cuanto al aspecto. Si alguien también se extraña de ésto, de que allí permitan que los esclavos sean arrogantes y que algunos vivan con un nivel de vida alto, también harían claramente ésto con intención. 

Traducción: Bruno González Lázaro

martes, 10 de abril de 2012

ANTES LEER PARA HABLAR DE NOSOTROS


El fin de este escrito no va mas allá que demostrar que esto no es tan fácil como parece, muchas personas creen que grabar una maqueta, cantar o simplemente escribir una letra es fácil, y la mayoría desconocen el trabajo que hay detrás de todo eso.
Un día estos tres amigos unidos por un mismo sentimiento hacia la poesía, hacia la música y hacia el rap decidieron crear un grupo, la ilusión les lleno entonces, pero no todo es tan fácil como parece, creamos la ilusión, el sueño, el proyecto, pero esto va aun mucho más lejos de la imaginación y sin trabajo no sería posible ese proyecto.
Detrás de esta ilusión está lo que la mayoría de la gente desconoce y no valora, horas, horas y más horas, y pensamientos que matan a nuestra ilusión ¿Bien o mal invertidas? ¿Con sentido alguno? ¿Merecerá la pena? ¿Estamos perdiendo el tiempo? A menudo nos preguntamos si esto funcionara, si la gente realmente valorara todo lo hay detrás de esto, cada uno de nosotros a dedicado su tiempo a crear su letra, a darle forma, a pensar lo que quiere expresar, a escribir, a encajar esa letra en la melodía, a entonar, a darle voz, ritmo, a ensayar, a buscar una base musical adecuada, a escoger sobre qué tema hablar, a buscar que la rima encaje, a superarse a sí mismo, a darle sentimiento, a desnudar el alma en forma de poesía, y eso, créanme, no es nada fácil, y más aun cuando no disponemos de todo el tiempo que quisiéramos dedicarle, después de todos esos inconvenientes nos enfrentamos al mayor de nuestros problemas, los medios con los que contamos para crearlo, no nos favorecen, ya que no disponemos ni de dinero ni de medios suficientes para grabar en un buen estudio de grabación y solo con nuestro sudor y pocos medios tenemos que conseguir hacer el trabajo que otros hacen pagando a un productor para que les haga su música, sus bases etc.… y eso nos jode un montón, y echa para atrás la gran ilusión que un día nos hizo creer en ello.
Aun así seguiremos sudando y luchando por ello, porque creemos que la única imposibilidad de cumplir un sueño, es el miedo a fracasar, y a día de hoy solo tenemos la expectativa de hacer algo que a nosotros nos gusta y sentirnos realizados con ello, no tenemos que ser aceptados por nadie, solo queremos que valoréis el esfuerzo y trabajo que hay detrás de un gran proyecto como este antes de hablar sin saber.
un fuerte abrazo y disfrutar de la vida.
La Melodía de los Olvidados.

sábado, 7 de abril de 2012

Reflexión


Hay momentos en la vida en los que es mejor dejarse llevar como la trémula hoja que, quebradiza, se desprende en otoño de su árbol, y, deslizándose, termina por posarse en el rio de las corrientes de la incertidumbre.
Bruno González Lázaro (Zalez)

miércoles, 7 de marzo de 2012

MONOLOGO DE MARTIRIO TRAS LA MUERTE DE ADELA


MARTIRIO: ¡Irreparable e irremediable acto que ahora reposa en mi alma! Me prometí, cegada por el sufrimiento, que nadie conseguiría lo que yo nunca llegaría a conseguir y saldé el juramento con las lágrimas que se escapaban poco a poco de mis ojos. Pero tú, oh tú, maldita ninfa, maldito suspiro de los dioses, conquistaste su corazón con la frescura de tu juventud, con la belleza de tu figura, ¡Qué era yo, sino polvo, comparada con la inmensidad del océano! Sufría, sufría tanto que dejó de importarme lo correcto, dejó de importarme la sangre de mi sangre, dejó de importarme mi existencia. Ahora viéndote ahí, despojada de la vida, colgando inerte, no puedo dejar de pensar que ese tendría que haber sido mi lugar, y que así hubiera logrado despedirme de este dolor que se ha instaurado en mi alma para siempre. No puedo dejar de pensar en la persona de la que te apoderaste el corazón y no puedo evitar pensar que siempre tú lo tendrás incluso aunque él ya no te tenga a ti. Pensarlo hace que mi corazón se congele y se quede frío, pálido y sin vida como el tuyo.

Autor: Bruno González Lázaro, inspirado en "La Casa de Bernarda Alba", de Federico García Lorca.

martes, 6 de marzo de 2012

Hoy merece la pena

Aguantamos ese sufrimiento por no decir que sabemos llorar. Estamos frente a una botella y la consideramos nuestra amiga, confiamos en cada persona como si fuese la que nos devolviese la vida que nos falta, un pequeño empujón. Merecemos hoy brindar por aquellos que nos hacen felices.

Cuando estamos felices somos unos egoístas cabrones a los que no nos gusta compartir nada de esa felicidad que tira de tu boca y dibuja tu sonrisa tonta cuando no pasa nada, solo miles de sueños por tu cabeza. Nos miramos al espejo pero... todo lo que podemos apreciar es dolor, sangre... un espejo del mundo en nuestra propia alma. Todo un dolor pasado para ser feliz. Todo aquello que deseaste por un "disparo".

Niños muriendo de hambre, guerras, falsas paces, presos injustos, drogadictos que buscan cariño en las drogas para que su mente no esté sola. Un paseo por mi ciudad... no, un paseo por mi mente. Veo a todos firmes mirandome orgullosos, saben que se sacrificaron para que nos vieramos bien. Otros no pueden evitar sacar algún "pero" a la situación. No, no juego con ninguna mala vida de nadie, no hablo de cosas del mundo. Son mis recuerdos, polvo triste que anhela irse. Se coloca frente a mi para que comienze la matanza.

 Un disparo por mi dolor, otro por mi sufrimiento.

Matemos todo, hoy merece la pena luchar por ser el más risueño del mundo. Mañana nos arrepentiremos.